Gdańskie Centrum Sztuki Współczesnej | ul. Strajku Dokerów 5 | Nowy Port | wstęp bezpłatny | 22.05, 18:00
22.05.2026 —10.01.2027
Kuratorki: Natalia Budnik, Aneta Lehmann
Osoby uczestniczące: Michalina Bigaj, Aleksandra Cacha, Centrala (Małgorzata Kuciewicz, Simone De Iacobis), Piotr Jurek, Mateusz Salwa, SLA (Stig L. Andersson, Kristoffer Holm Pedersen, Cecilie Overgaard Rasmussen), Marta Urbańska
Identyfikacja wizualna: Marta Urbańska
Koordynacja i produkcja: Dominika Jastrzębska, Beata Filipowicz, Daniel Burdalski, Piotr Grdeń, Zbigniew Wymysłowski
Współpraca producencka: Wojciech Ruminski
Dostępność: Anna Manthey
Komunikacja i promocja: Julia Salińska, Sara Rokicka
Edukacja: Katarzyna Dobrońska, Izabela Wieczorek
Architektura wnętrza budynku: Jacek Dominiczak
Księgowość: Grażyna Konieczna, Dorota Sadowska
Odwiedzających wita: Marta Jaśkowska
Bezpieczna przestrzeń dzięki: Jerzy Arsoba, Piotr Woźniak
Patronat honorowy: Narodowy Instytut Architektury i Urbanistyki
Partnerzy: Gdański Zarząd Zieleni, Dekoma, Flora Bolszewo, 7 dla ogrodu
Patronaty medialne: Architektura-Murator, Mint Magazine, NN6T, Magazyn SZUM, HUS Magazine, Radio Gdańsk, Sztuka Krajobrazu, Radio MORS, trójmiasto.pl
Gdzie leży wspólny grunt?
Do kogo należy park?
Kiedy zieleń staje się miękka?
Co przesłania mgła?
Czy naturę można zaprojektować?
Nawierzchnia to płaszczyzna spotkania. Po niej się poruszamy i na niej przystajemy, żeby nawiązać relację z miejscem lub osobą. Czasem jest to bruk, kiedy indziej podmokła gleba lub zamarznięty kanał. Nawierzchnia wpływa na nasze zachowanie i na to, czy grunt może stać się wspólny. Jak wobec tego projektować przestrzenie publiczne? Jak myśleć o nich dziś, kiedy kontekstem są przyrodnicze i wspólnotowe niedobory? Czym jest, a czym może stać się współczesny miejski park?
W rysunkach architektonicznych nawierzchnia jest abstrakcyjną płaszczyzną. Kiedy plany przechodzą do realizacji, nawierzchnia multiplikuje się, nabiera odczuwalnej masy, pokrywa się fakturami i tworzy miejsca. Architektura pęcznieje, zyskuje piętra. Roślinność rozgałęzia się i wspina, nie zawsze zgodnie z planem. Powstają kolejne nawierzchnie: dla stóp ludzkich, owadzich, zwierzęcych. Ulice, place i parki, sadzawki. W tych przestrzeniach dzieje się codzienne życie.
W białym wnętrzu nowoporckiej łaźni spróbujmy pomyśleć o miejsko-przyrodniczych potencjałach. Może nawet je przetestujmy? Wystawa Poza nawierzchnią stanie się miejscem, w którym wydarzają się małe-wielkie sprawy. Za pomocą gestów artystycznych I sensorycznych przywoła wrażenia krajobrazowe. Nakreśli obraz tego, co składa się na życie wspólnoty. Pobudzi do refleksji nad możliwościami projektowania przyrody w warunkach miejskich. Sięgnie też dalej, proponując miejsca spotkań i zabawy wokół budynku dawnej łaźni.
Całość potraktujcie jako nawierzchnię do spędzania czasu: przysiadania, rozglądania się, odpoczynku lub pracy. Wewnątrz i na zewnątrz.
